خستـه ي روزگار !

نگاهی به تفسیر ادبی عرفانی قرآن مجید (1200)

آدرس این وبلاگ در تلگرام : َ

https://telegram.me/adabvaerfan

سوره 26 : شعراء ( مدنی ـ 227 آیه دارد ـ جزء نوزدهم ـ صفحه 367 )

( قسمت هشتـــم )

خستـه ی روزگار !

( جزء نوردهم صفحه 370 آیه 79 )

بسم الله الرحمن الرحیم

وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَ یَسْقِینِ

ترجمه لفظی آیه شریفه :

و آن کس که او به من خوراک مى دهد و سیرابم مى گرداند

نگاهی ادبی و عرفانی به آیه شریفه :

خلیل از خوراکیهای لذیذ و آشامیدنیهای گوارا نفرت داشت !

و می گفت : این صورت ما فرموده ی آفرینش او است ؛

و این تـــن ما فرموده ی امــــــــر او است ؛

ما به دامن ارادت او از آن وابستیم ،

تا ما را بی غـــــــذا نگذارد ؛

و هنوز پرگار قدرت در دایره ی وجود نگذاشته بود که ؛

هرکس را آنچه سزاوار او بود دادند و از آن پرداختند !

یکی در بنــــد غـــــــــذای نفس است ؛

و دیگری در بند غــــذای دل !

غذای نفس ؛ خوردنی و آشامیدنی است ؛

و غـــــذای دل ؛ شناسایی و دوستــــــی است ،

یکی زنده به نفس ، و زندگی وی بسته به غـــــذا است ؛

و آن دگر ، زنده به حق ، و زندگی او به مهـــــــر است و یـــــاد !

ابراهیـــــــــــــم گفت :

وَإِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ

اگر روزی بیمار شوم ؛ درمان دردم از او جویم ؛

خلیل بیمـــــاری را به خــــود نسبت داد ؛

و نگفت وقتی خدا بیمار میکند !

هرچنــــــد همـــه چیــــــز از او است ؛

لیکن او خواست تا ادبِ خطــــاب بجـــــــای آورَد ؛

و درمان درد خلیل به این بود که ؛

جبرئیل گاه گاه به فرمان خداوند می آمد و می پرسید ؛

حالت شب گذشته ات چون است ؟

خرسنـــد شوم به آنکه گوئـی یک بــــار

ای خسته ی روزگار ، حالت چون است ؟

موضوع :

صفـات مؤمنـان...